وضعیت جسمی ترانه رحیمی، یکی از متهمان پرونده «میدان شهدای اصفهان» که در مرحله بدوی به اعدام محکوم شده، وخیم گزارش شده است. نزدیکان او می‌گویند آسیب قدیمی زانویش در دوران بازداشت تشدید شده و پزشک زندان نیز اعزام فوری به بیمارستان و جراحی را ضروری دانسته، اما انتقال او به مرکز درمانی انجام نشده است.
ترانه رحیمی پیش از بازداشت روی پایش جراحی داشته و در زانو پیچ و پلاک کار گذاشته شده بود. خانواده می‌گویند اکنون وضعیت همان پا به‌قدری وخیم شده که توان راه‌رفتن او کاهش یافته و مشخص نیست آسیب جدید به استخوان، پیچ و پلاک یا بافت‌های اطراف مربوط است. آنچه روشن است این است که پزشک زندان انتقال او به بیمارستان را ضروری دانسته است.
با این حال، اعزام انجام نشده است.
بر اساس اطلاعات منتشرشده، خانواده برای کاهش درد و جلوگیری از تشدید آسیب، زانوبند و پابند طبی تهیه کرده و به زندان تحویل داده‌اند، اما این وسایل نیز در اختیار ترانه قرار نگرفته است. یک منبع آگاه به تحریریه هزارو یک نومد گفته است که مسئول بهداری زندان در پاسخ به درخواست اعزام او، جمله‌ای تحقیرآمیز درباره اعدام و وضعیت پایش گفته است. این گفته به‌طور مستقل از سوی هزار و یک نومد قابل تأیید نیست، اما در گزارش منتشرشده درباره ممانعت از درمان او آمده است.
برای فهم وضعیت امروز ترانه، باید به قبل از بازداشت برگردشت.
خانواده می‌گویند او چند سال پیش در پی سقوط از اسب از ناحیه پای چپ آسیب دیده و تحت عمل جراحی قرار گرفته بود. این آسیب پیش از بازداشت وجود داشت؛ اما به گفته نزدیکانش، در دوران بازجویی ضربه‌های مکرر به همان پا باعث وخیم‌ترشدن وضعیت شده است.
این ادعا بخشی از روایت خانواده درباره دوران بازجویی است. آنان همچنین گفته‌اند ترانه و خواهر دوقلویش، رومینا، تحت شکنجه قرار گرفته‌اند و برای گرفتن اعتراف از آنان فشار وارد شده است. در گفت‌وگوی خانواده با رادیوفردا، ادعاهای مربوط به تعرض جنسی و اجبار به اعتراف نیز مطرح شده است. هزار و یک نومد به پرونده پزشکی یا اسناد بازجویی دسترسی ندارد و این موارد را به همان صورت منتسب به خانواده نقل می‌کند.
از رویای سوارکاری تا نگرانی درباره راه‌رفتن
ترانه پیش از بازداشت به سوارکاری علاقه جدی داشت. خانواده می‌گویند او نه فقط برای تفریح، بلکه با برنامه‌ای روشن به این ورزش نگاه می‌کرد و می‌خواست روزی باشگاه سوارکاری خودش را داشته باشد. امروز اما خبری که از او می‌رسد نه درباره اسب‌ها و نه درباره آینده حرفه‌ای‌اش، بلکه درباره توان راه‌رفتن است.
همین فاصله، پرونده او را از یک عدد در فهرست احکام قضایی بیرون می‌آورد. زنی ۲۰ساله که برای زندگی‌اش برنامه داشت، اکنون در زندان با آسیبی روبه‌روست که بنا بر گزارش‌های موجود، نیازمند جراحی است و هنوز درمان تخصصی برایش فراهم نشده است. ترانه رحیمی یکی از ۱۶ متهم پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان» است. در مرحله بدوی، برای او حکم اعدام صادر شده است. خواهر دوقلویش، رومینا، نیز در همین پرونده به حبس طولانی محکوم شده است. روند اعتراض به احکام و وضعیت نهایی پرونده همچنان ادامه دارد.
اما وضعیت قضایی ترانه، هرچه باشد، نباید با حق درمان او یکی گرفته شود. این دو مسئله از نظر حقوقی و انسانی جدا هستند: یک زندانی ممکن است محکوم به حبس یا حتی اعدام باشد، اما همچنان باید به مراقبت پزشکی لازم دسترسی داشته باشد. در مورد ترانه، مسئله فوری این است که چرا با وجود تشخیص پزشک زندان درباره ضرورت اعزام و جراحی، این انتقال انجام نشده است.
در هفته‌های اخیر، توجه عمومی بیشتر بر حکم اعدام ترانه متمرکز بوده است. اما وضعیت جسمی او نشان می‌دهد مسئله فقط آینده قضایی نیست؛ شرایط اکنون او در زندان نیز اهمیت دارد.خانواده می‌گویند درد و محدودیت حرکتی ادامه دارد و درمان تخصصی هنوز انجام نشده است. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، خطر آسیب ماندگار وجود دارد؛ هرچند درباره نوع دقیق جراحت و میزان بازگشت‌پذیری آن، بدون دسترسی به پرونده پزشکی نمی‌توان نظر قطعی داد.
آنچه اکنون باید روشن شود، ساده و مشخص است: آیا ترانه رحیمی به بیمارستان اعزام می‌شود، چه زمانی جراحی انجام خواهد شد و چرا توصیه پزشکی تا این لحظه اجرا نشده است. حکم قضایی مسیر خودش را دارد. اما درمان، نباید منتظر پایان آن مسیر بماند.
